Yaz  
      
      Seni seviyorum ve bir şey söylemiş olmuyorum bunu söylemekle
Ben bu yaz kokusunu bir başka zamandan anımsıyorum
ben bu yaz tadını biliyorum, terleyen aşkı
terleyen kasıkları ve şakaları biliyorum

kendimi yokluyorum, burnumu çekiyorum, yaz geçiyor
Yaz geçmeyecekmiş gibi, havada asılı duran sesler
Tembelce ulaşıyorlar hedeflerine
Yazın derin uykusu, uyuşukluğun yazı
Kaşınmanın, uzak iklimlere doğru

Yaz büyük ve ayıp bir çiçeğe benziyor
(Ben bu benzetmeyi anımsıyorum)
Dolunay çırılçıplak
(Bu benzetmeyi de)
Yaz, mezar taşları ısınıyor
Ve kertenkelelerin kanı

Saçlarımdan otlar ve kertenkeleler fışkırıyor
Yaz, bakımsız bahçler
Bakımsız havuzlar
Yaz günleri dilimde tüy bitiyor
Ve aşkın ısırgan otu

İpekten sözler üretiyorum, geleceksen gel
Sözler yorgun düşüp kalıyor yarı yolda
Aşk, ve gecenin kadifesine yazılan sözcükler

Yaz beni derin yatağına çekiyor
Ağlıyorum ve diriliyorum yeniden
Yaz bir ölüm uykusu ve bir gece dürtüsüdür
Serin yıldızlar kuşandığımız

Sözcükler derin sulara batıp çıkıyor
Yaz budur ve roman budur

Yaz beni yaralıyor

Yeniden Hüzünle...  
      
      İşte yine can sıkıntısı
bana bir şiir yazdıracak.
Tırnaklarım uzamış,
içimde yaralı bir aşk.

İçimde yaralı bir aşk
ve birkaç piyes ölüsü,
birkaç gözyaşı kırıntısı,
inthar gelgii birkaç.

Sırtüstü uzandım dünyaya,
odamın ampulüne bakıyordum,
ampulün bağlı olduğu borunun
tavanda kıvrılışına.

Tavanda kıvrılışına
birkaç damla gözyaşının,
birkaç damla tentürdiyot,
kalbim ağrıyordu, bir yaz-
günü düştüm sokaklara,
karanlık sokaklara düştüm,
bir yaz gecesiydi galiba,
ürpererek indikçe bayırlardan,
kimsesiz ve loş alanlara,
çaresiz, bomboş bir cesettim,
bir yangın kulesi gibi uğuldayan.
Kirli, bayat, karanlık-
bir suyla dolu bir kova,
olarak kalmıştım dünyada.

Herkes kim bilir nerdedir-
şimdi? sevgilim... Kim bilir-
nerdesin?
Kalbim-ki bir gün durur-
var mıydı acaba?

Ölümü ve tuzlu
fıstıkları unutmadım.
hayat tuzlu fıstıkları.
Sarhoşlar kusardı bir de
ben varken orda. Dünya'da
1965 yılında.
Bir savaş ve hüzün korkusuyla
kahvelere dolardı insanlar.
Sevgilim! Sevglim!
"Kanayan yerim benim"
çürük yumurta, bayat pastırma
ve
bamya yenilen bir lokantada
mareşal fevzi çakmak, koca yusuf
dünya güzeli fatma
dostumdular.
Ben o şehirde yalnızdım
bunu kimseler bilmez
gidip gidip ruhtıma
dururdum.
Kör bir dilenci vardı, o da-
dostumdu, beni-
evlendirmek isterdi kızıyla.
Ben içimde bir acıyla
boyna bir resim yapardım.
Sarı kurdeleli kızlara-
hikayeler anlatırdım hatta
uzak dünyalar ve
albert aynştayn hakkında.
Onlar
uzun uzun susarlardı.
Güzelim kızlar, Hürriyet-
gaztesi okurlardı
Ses ve Hafta

Her şey o kadar birbirinin
aynıydı, hayat-
akıp gidiyordu sıkıntıyla.
Domino taşlarına ve
bir nehrin akışına benzeyen
cesur ve genç hayat. Akıp giden.
Kitapçı vitrinlerini
ve
alanları hızla eskiten-
hayat, bazen-
beni heyecanlandırırdı.
Yağmurlu, ıhlamur ağaçlı bir yolda
kocaman eflatun bir güneş
tıkanırdı gırtlağıma
onu karnıma sokardım.
Güneşi, göğsüme ve karnıma.
Akşam-
beni bulurdu bir koyda.
Kırlara doğru
koşardım ber bağırtıyla.
Az önce ıslanmış kırlara,
serin ve bereketli,
her zaman bağışlayan,
o taze ve hüzün-
anası kırlara...

Sevgilim! Sevgilim!
Gece-
yürüyor.
Dünya-
yürüyor ordularla.
Kitaplara ve matbaacı-
çıraklarıyla. İçimde-
bir dağ çeşmesi akıyor...
Sabah oldu oluyor anında-
eski, külüstür, kömür-
yüklü sarı bir kamyonla
yanında durmuştuk, orman-
battaniyeliydi hala.
Bir hastane odasında-
sabaha karşı, yaralı-
bir onbaşı gibi uyuyordu.
Sabaha-
karşı bir hastane odasında-
aklıma çanlar geliyor.
Bir adam-
kesik çocuk başları satıyor.
Yeniden
hüzünle başlıyorum bir-
romana...

Ağır Kan Kaybı  
      
      Biz yalnızlıktan doğduk o dagdagalı sudan  
Biz yani erdoğan ayşenur ali ve ahmet  
Birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku  
Sanki bir tesbih koptu tane tane savrulduk  
Köy köy bucak bucak memleket memleket  
Yani afyon adilcevaz akçadağ turgutlu  
Birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku  
   
Buzlu mehtap alçakca kesmişti yolumuzu  
Bütün kapılardan açıkca kovulmuştuk  
Silahımız avcumuza yapışmıştı soğuktan  
Biz yani erdoğan ayşenur ali ve ahmet  
Birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku  
Kestiremedik ne yaptığımızı kim olduğumuzu  
Sanki bir tesbih koptu tane tane savrulduk  
Köy köy bucak bucak memleket memleket  
Yani afyon adilcevaz akçadağ turgutlu  
Birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku  
   
Ne kadar korkmuştuk elimizden tutmadılar  
Doğrudur kendi içimizde daraldığımız  
Kim neyi savundu bilinmez nereye kadar  
Biz yani erdoğan ayşenur ali ve ahmet  
Başka bir yalnızlıkta boğulduk  
havasizliktan  
Sanki bir tesbih koptu tane tane savrulduk  
Köy köy bucak bucak memleket memleket  
Ne solculuğumuz solculuktu ne sağcılığımız  
Karanlık bir kapı olup üstümüze kapandılar  
Kimse bizi sevmedi  
ağır kan kaybıyız

Ağustos Çıkmazı  
      
      Beni koyup koyup gitme, n'olursun  
Durduğun yerde dur  
Kendini martılarla bir tutma  
Senin kanatların yok  
Düşersin yorulursun  
Beni koyup koyup gitme, n'olursun  
   
Bir deniz kıyısında otur  
Gemiler sensiz gitsin bırak  
Herkes gibi yaşasana sen  
İşine gücüne baksana  
Evlenirsin, çocuğun olur  
Beni koyup koyup gitme, n'olursun

Ayrılık Sevdaya Dahil  
      
      Acilmis sarmasik gulleri kokulariyla baygin
En gorkemli saatinde yildiz alacasinin
Gizli bir yilan gibi yuvarlanmis icimde kader
Uzak bir telefonda aglayan yagmurlu genc kadin
Ruzgar uzak karanliklara surmus yildizlari
Mor kivilcimlar geciyor daginik yalnizligimdan
Onu cok ariyorum onu cok ariyorum
Heryerimde vucudumun agir yanik sizilari
Bir yerlere yildirim dusuyorum
Ayriligimizi hisettigim an demirler eriyor hirsimdan
Ay isigina batmis karabiber agaclari gumus tozu
Gecenin irmaginda yuzuyor zambaklar yaseminler unutulmus
Tedirgin gulumser
Cunku ayrilik da sevdaya dahil cunku ayrilanlar hala sevgili
Hic bir ani tek basina yasayamazlar
Her an otekisiyle birlikte hersey onunla ilgili
Telasli karanlikta yumusak yarasalar
Gittikce genisliyen yakilmis ot kokusu
Yildizlar inanilmiyacak bir irilikte
Yansimalar tutmus butun sahili
Cunku ayrilmanin da vahsi bir tadi var
Oyle vahsi bir tad ki dayanilir gibi degil
Cunku ayriliklar da sevdaya dahil
Cunku ayrilanlar hala sevgili
Yanlizlik hizla alcalan bulutlar karanlik bir agirlik
Hava agir toprak agir yaprak agir
Su tozlari yagiyor ustumuze
Ozgurlugumuz yoksa yalnizligimiz midir
Eflatuna calar puslu lacivert bir sis kusatti ormani
Karanlik coktu denize
Yanlizlik cakmak tasi gibi sert elmas gibi keskin
Ne yanina donsen bir yerin kesilir fena kan kaybedersin
Kapini bir calan olmadi mi hele elini bir tutan
Bilekleri bembeyaz kugu boynu parmaklari uzun ve ince
Simsicak bakislari suc ortagi kacamak gulusleri gizlice
Yalnizlarin en buyuk sorunu tek basina ozgurluk ne ise yarayacak
Bir turlu cozemedikleri bu olu bir gezegenin soguk tenhaligina
Benzemesin diye ozgurluk mutlaka paylasilacak suc ortagi bir sevgiliyle
Sanmistik ki ikimiz yeryuzunde ancak birbirimiz icin variz
Ikimiz sanmistik ki tek kisilik bir yalnizliga bile rahatca sigariz
Hic yanilmamisiz her an dusup dusup kristal bir bardak gibi
Tuz parca kirilsak da hala icimizde o yanardag agzi
Hala kipkizil gulumseyen sanki atesten bir tebessum zehir zemberek

Aysel Git Başımdan  
      
      aysel git başımdan ben sana göre değilim  
olümüm birden olacak seziyorum  
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim  
aysel git başımdan istemiyorum  
benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün  
dağıtır gecelerim sarışınlığını  
uykularımı uyusan nasıl korkarsın  
hiçbir dakikamı yaşayamazsın  
aysel git başımdan ben sana göre değilim  
benim için kirletme aydınlığını  
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim  

Islığımı denesen hemen düşürürsün  
gözlerim hızlandırır tenhalığını  
yanlış şehirlere götürür trenlerim  
ya ölmek ustalığını kazanırsın  
ya korku biriktirmek yetisini  
acılarım iyice bol gelir sana  
sevincim bir türlü tutmaz sevincini  
aysel git başımdan ben sana göre değilim  
ümitsizliğimi olsun anlasana  
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim  

sevindiğim anda sen üzülürsün  
sonbahar uğultusu duymamışsın ki  
içinden bir gemi kalkıp gitmemiş  
uzak yalnızlık limanlarına  
aykırı bir yolcuyum dünya geniş  
büyük bir kulak çınlıyor içimdeki  
çetrefil yolculuğum kesinleşmiş  
sakın başka bir şey getirme aklına  
aysel git başımdan ben sana göre değilim  
ölümüm birden olacak seziyorum  
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim  
aysel git başımdan seni seviyorum

Bakarsak  
      
      Zarif bir huzundur bembeyaz dolasan kuguya bakarsak
Mucevher titresimleriyle mutereddit bir aksam suya bakarsak
Fazlasiyla isindi deniz kaynadi kaynayacak
Dipten bir deprem yaklasiyor suyun uzerindeki buguya bakarsak
Ne kadar yoksul ve ciplak gorunurse gorunsun agaclar
O kadar yakindir ilkbahar ozsuyu yurumus dallara ugultuyla bakarsak

Bela Çiçeği  
      
      alsancak garı'na devrildiler  
gece garın saati bela çiçeği  
hiçbir şeyin farkında değildiler  
kalleş bir titreme aldı erkeği  
elleri yirtilmisti kelepceliydiler  
çantasını karısı taşıyordu  
hiç kimse tanımıyordu kimdiler  
gece garın saati bela çiçeği  
üçüncü mevki bir vagona bindiler  
anlaşıldı erkeğin gideceği  
bir şeyden vazgeçmiş gibiydiler  
bir türlü karısına bakamıyordu  

ayaküstü birer bafra içtiler  
gece garın saati bela çiçeği  
şimdiden bir yalnızlık içindeydiler  
karanlık gelmişi geleceği  
birdenbire sapsarı kesildiler  
vagonlar usul usul kımıldıyordu

Ben Sana Mecburum  
      
      ben sana mecburum bilemezsin
adını mıh gibi aklımda tutuyorum
büyüdükçe büyüyor gözlerin
ben sana mecburum bilemezsin
içimi seninle ısıtıyorum

ağaclar sonbahara hazırlanıyor
bu şehir o eski Istanbul mudur
karanlıkta bulutlar parçalanıyor
sokak lambaları birden yanıyor
kaldırımlarda yağmur kokusu
ben sana mecburum sen yoksun

sevmek kimi zaman rezilce korkuludur
insan bir akşamüstü ansızın yorulur
tutsak ustura ağzında yaşamaktan
kimi zaman ellerini kırar tutkusu
birkaç hayat çıkarır yaşamasından
hangi kapıyı çalsa kimi zaman
arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor
eski zamanlardan bir cuma çalıyor
durup köşe başında deliksiz dinlesem
sana kullanılmamış bir gök getirsem
haftalar ellerimde ufalanıyor
ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
ben sana mecburum sen yoksun

belki Haziran'da mavi benekli çocuksun
ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
bir şileb sızıyor ıssız gözlerinden
belki Yesilköy'de uçağa biniyorsun
bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor
belki korsun kırılmışsın telaş içindesin
kötü rüzgar saçlarını götürüyor

ne vakit bir yaşamak düşünsem
bu kurtlar sofrasında belki zor
ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
ne vakit bir yaşamak düşünsem
sus deyip adınla başlıyorum
içimsıra kımıldıyor gizli denizlerin
hayır başka türlü olmayacak
ben sana mecburum bilemezsin.

Bence Malumdur  
      
      dikenin  
kalbime battığı bir sonbahar günüdür  
sen elini bulutların içinde gezdirirsin  
bulutlar senin gözlerinin üstünde yürürler  
içini kurtlar kemirir  
bence malumdur  
buğulanmış camların arkasında masmavi yüzün  
senin ateşler içinde olduğun  
bence malumdur  
ellerin muhakkak çocuk elleridir  
hep kimsenin bilmediği türküler düşünürsün  
onlar neden daima okul türküleridir  
süleymancıktan bahseder  
kara toprakta açık yeşil bir yıldız gibi akıp giden  
süleymancıktan  
ve karınca yuvalarından bahseder  
ışıksız kömürsüz karınca yuvalarından  
gökyüzünde kızıl bir hilalin kaydığını görürsün  
sen ansızın gökyüzünde görünürsün  
gözlerinin rengi  
bence malumdur  
elinde değildir akşam serinliğinde üşüsün  
eylül'den itibaren geceler hazindir uzundur  
sokaklar yorulur uykuya varıp gelirler  
sokakların üstüne bulutlar gelirler  
bulutların üstüne yıldızların gözleri gelir  
bir yıldız bir yıldızın ardınca gider  
yıldızların kaybolduklari yer  
bence malumdur  
karanlıkta bir şeyler kopar dağılır  
uzaktan yabancı sesler duyulur  
sen elini bulutların içinde gezdirirsin  
elin hayallerimi dağıtır  
bilirsin  
sen elini bulutların içinde gezdirirsin