Yıllar önce televizyonda başrolünü Clint Eastwood'un oynadığı bir film seyretmiştim. Belki yönetmeni de oydu. Sanırım oydu, ilk filmiydi onun galiba yönetmen olarak.

Orada geceyarısından sabaha kadar canlı müzik yayını yapan ve dinleyicileriyle sohbet eden bir diskjokeyi canlandırıyordu Eastwood. Gerçek adıyla değil de bir rumuzla arayan (Edgar Allan Poe'nun ünlü bir şiirinin adıydı, şimdi çıkaramadım) bayan dinleyicisi her akşam ısrarla "Misty " adındaki caz parçasını istiyordu ondan.

Devamını sonra anlatıcam. Şimdi bi işim çıktı. Belki şiirin adını (kızın rumuzu) hatırlarım bu arada.

Hah, hatırladım: Anabel Lee, kızın rumuzu (nickname'i) buydu.

Bizim bıçkın Clint filmin sonunda Anabel Lee'nin hain niyetini çakazlayınca eski programlardan birinin bandını otomatiğe bağlayıp arabasına atlar ve karanlık gecenin içinde orman yollarını lastik cayırdatarak aşıp o uçurum kenarındaki eve yetişir.

Niyeti, Anabel Lee'nin kendisini hâlâ yayında sanmasıdır.

Haa, baştan alalım:

Şimdi bu Clint (esas oğlan) "bir gecelik ilişki" diye düşünüp bu çıtırla mercimeği fırına vermiştir ama aslında sevgilisi vardır. Ne zaman ki Anabel "yok, ben bir yere gitmem, sana tutkuyla bağlandım" triplerine girer, o zaman Clint, bayana katı ve mesafeli davranarak başından atma yoluna gider. Aynen Fatal Attraction; ama daha iyisi.

Gururu kırılan, reddedilen bir kadının ne kadar sinsi ve menhus olacağını nereden bilsin?

Anabel Lee'nin gideceği şeytansılık noktasının ucu bucağı yoktur, Clint'in sevgilisini öldürmeye niyetlenir, falan. Amerikan sinemasının has konularından.

Ama öyle Hollywood deyip geçmeyin, entellektüelin hası da oradan çıkıyor.

Bi dakka, konunun ucu kaçtı; ben asıl bunu değil, başka bişiiyi anlatıcaktım. dur, bi kaave molası. Dilim damağım kurudu. 

Hazır söz John Steinbeck ve Jack London'dan açılmışken, ne tesadüf, ilk gençliğimin en sevdiğim yazarlarıydı ikisi. Daha 15 falandım ve Steinbeck'in eserlerinin yarısını yalayıp yutmuştum. Başta da tabii Sardalya Sokağı ve Uğurlu Perşembe (Yukarı Mahalle ile bir üçleme oluşturur bu romanlar; tadından yenmez).

Sonra bu iki roman birleştirilip film oldu ve başrollerini Nick Nolte ve Debra Winger paylaştı.

Neyse, konumuz Play Misty For Me.

O adını hatırlayamadığımız (kendini Anabelle Lee sanan) hamfendi tabii mevzunun ana fikri.

Söylesenene birader, İKTİDAR TUTKUSU kadınsı mıdır erkeksi mi? Acaba o kadının (Anabel) zıvanadan çıkmasının asıl sebebi AŞK mıdır yoksa ZAPTETME arzusu mu?

İnsan sevdiği kişiye zarar verebilir mi? Kadınının yüzüne kezzap atıp, sonra da "çok seviyordum" diyen hayvan oğlu hayvan, acaba şu Kerime Nadir bozuntularının ve keçiboynuzu yavanlığında "hassasiyet" lâfazanlığı yapan koca popolu samimiyetsiz haspaların pompalayıp şişirdikleri içi boş, ne anlama geldiği belirsiz "ulvî" aşk söyleminden güç alıyor olmasın?

Kimin ne haddine başka insan üstünde hükümranlık kurma arzusunu "ben sana aşık oldum, öyleyse beynini şey ederim, huzurunu kaçırır, jiklet gibi yapışır, seni kendi hastalıklı egomun bir oyuncağı olarak görür ve yediğim her boku "aşk" diye etiketleyip manyaklığıma kılıf hazırlarım, diye düşünmek?

Sen belli ki sıkı herifsin. Kesin boyun posun da yerindedir. Hiç yaşamadın mı Clint Eastwood'un yaşadığı şeylerin bir benzerini?

Hiç kimse musallat olmadı mı sana, senin arzularının ne yana meylettiğini hiçe sayarak?

Hadi, buyur burdan yak.